Ασκληπιείο Τρικάλων Τρίκαλα

Κατά την αρχαιότητα η πόλη Τρίκκη (σημερινά Τρίκαλα) ήταν γνωστή για το Ασκληπιείο της, αλλά και για το γεγονός ότι ήταν η πατρίδα του αρχαίου θεού της ιατρικής Ασκληπιού, κατι μάλιστα που καταγράφει ο γεωγράφος του 1ου π.Χ. αιώνα, Στράβωνας. Αρχαιολογικές τομές που πραγματοποιήθηκαν στα Τρίκαλα πιστοποιούν αδιάλειπτη κατοίκηση από την Πρώιμη Εποχή του Χαλκού (3300 π.Χ.). Ενώ αρχαιολογικές ανασκαφές από από τις αρχές του 20ού αιώνα, έφεραν στο φως οικοδομήματα ρωμαϊκής και βυζαντινής εποχής.

Ο ενιαίος αρχαιολογικός χώρος του Ασκληπιείου που προέκυψε μετά από απαλλοτριώσεις οικοπέδων, βρίσκεται ανατολικά της εκκλησίας του Αγίου Νικολάου, επί της οδού Σαράφη. Επίσης, έχουν αποκαλυφθεί ένα λουτρό, ένας μικρός βυζαντινός ναός και ψηφιδωτά δάπεδα.

Σύμφωνα με την ΙΕ΄ Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων, το υστεροελληνιστικό στωικό κτίριο βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα του χώρου. Από αυτό έχουν αποκαλυφθεί τμήματα της νότιας και της δυτικής πλευράς του, καθώς και μέρος της κεντρικής αυλής του, με χαλικόστρωτο δάπεδο, η οποία περιβαλλόταν από στοές. Το κτίριο κατασκευάστηκε στο πρώτο μισό του 1ου αι. π.Χ. και σταμάτησε να χρησιμοποιείται στο τέλος του 3ου αι. μ.Χ., όταν στο νότιο τμήμα της αυλής του κατασκευάστηκε ρωμαϊκό λουτρό. Ενώ, όσον αφορά τη χρήση του, πιθανόν να πρόκειται για το γυμνάσιο της αρχαίας Τρίκκης.

 Βορειοδυτικά του υστεροελληνιστικού στωικού κτιρίου αποκαλύφτηκε τμήμα του μεγάλου οικοδομήματος με τα ψηφιδωτά δάπεδα, του ονομαζόμενου ''κτιρίου Α'', . Στοιχεία οικοδόμησης αυτού αναφονται στο πρώτο μισό του 1ου αι. π.Χ. και στο δεύτερο τέταρτο του 3ου αι. μ.Χ. Μάλιστα από την τελευταία φάση του κτιρίου προέρχονται δύο εντυπωσιακά ψηφιδωτά:
 

• 1) Το ''ψηφιδωτό του Λυκούργου'', όπου απεικονείζεται ο μυθικός βασιλιάς Λυκούργος σε σκηνή που κατειλημμένος από μανία και κρατώντας διπλό πέλεκυ, ετοιμάζεται να επιτεθεί στην τροφό του θεού Διονύσου, νύμφη Αμβροσία.
  
   
• 2) Και το ψηφιδωτό με παράσταση από το Διονυσιακό κύκλο. Πιο συγκεκριμένα, η παράσταση περιλαμβάνει έναν όρθιο νεαρό σάτυρο και έναν γέροντα ο οποίος είναι καθισμένος πάνω σε ημίονο (μουλάρι). Ο Διονυσιακός κύκλος ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής στη ρωμαϊκή περίοδο, συμβολίζοντας την ευφορία, τη διασκέδαση και τη λατρεία του θεού Διονύσου.
   

Από το συγκρότημα του ρωμαϊκού λουτρού που κατασκευάστηκε στο τέλος του 3ου αι. μ.Χ. έχουν αποκαλυφθεί ο κλιβανος καύσης για την θέρμανση του λουτρού (praefurnium), μια τετράγωνη πισίνα με κτιστά τοιχώματα, τέσσερις αίθουσες χλιαρού νερού και το αναπαυτήριο.

Τέλος στο νοτιοδυτικό τμήμα του αρχαιολογικού χώρου έχει έρθει στο φως και ένας μικρός βυζαντινός ναός που χρονολογείται ανάμεσα στο 12ο και 13ο αιώνα μ.Χ.